Deutsch · English · Français · Čeština · Nederlands · Polski · Italiano
Kristin Hrádek – historia
Kristin Hrádek (Christianenburg) to niewielki pałacyk myśliwski z XVIII wieku, położony tuż przy granicy między Czechami a Saksonią, w lesie między Rosenthal-Bielatal, Wysokim Śnieżnikiem (Hoher Schneeberg) a Děčínem. Do 1945 roku był pałacykiem myśliwskim hrabiów, a później książąt Thun-Hohenstein z Děčína, potem państwowym domem leśnika w strefie przygranicznej; od 2009 roku jest odnowiony i stanowi chętnie odwiedzany cel wycieczek ze znaną restauracją z potrawami z dziczyzny.
Pałacyk myśliwski dla Marii Kristiny
Pałacyk wzniosła rodzina Thunów, panów na Děčínie: hrabia Jan Josef Thun-Hohenstein kazał go według czeskich źródeł zbudować w latach 1734/35 pośrodku swoich obfitujących w zwierzynę lasów granicznych i nazwał go na cześć żony, Marii Kristiny, z domu hrabianki von Hohenzollern – stąd Kristin Hrádek, czyli „Zamek Kristiny”, po niemiecku Christianenburg. W tym samym czasie, w latach trzydziestych XVIII wieku, w Podmokłach (Bodenbach) powstał wielki dwór myśliwski z zbrojownią łowiecką i psiarnią, później siedziba zarządu leśnego Thunów – dziś mieszczą się tam Muzeum Děčín i archiwum państwowe.
Strażnik graniczny Pankratius Müller
O granicę między dominium děčínskim a Saksonią spierano się długo w XVII i XVIII wieku; czasami zabezpieczano ją nawet płotem, by zwierzyna nie przechodziła na drugą stronę. Relacja z 1767 roku opowiada, że hrabia Thun kazał przy Christianenburgu utworzyć posterunek straży granicznej: niejaki Pankratius Müller pilnował granicy z Saksonią, chronił hrabiowskie lasy przed złodziejami drewna i kłusownikami i dozorował pałacyk. Obok stał zapewne od początku dom gajowego z niewielką gospodą, w którym mieszkało dwóch leśników. XVIII wiek uchodzi za złotą epokę łowiectwa.
Następcy tronu na polowaniu
Hrabia Franz Anton von Thun und Hohenstein (1786–1873) zarządzał dominium według nowoczesnych zasad, wspierał szkoły i przemysł i uczynił je jednym z najlepiej zarządzanych w Czechach. Jego wnuk Franz Anton (1847–1916), czeski namiestnik, austriacki premier i od 1911 roku książę, uczynił z tego rewiru ulubione tereny łowieckie szlachty: polowali tu Schwarzenbergowie, Lobkowiczowie i Nostitzowie – a nawet książę koronny Rudolf i następca tronu Franciszek Ferdynand d’Este, któremu przypisywano niemal chorobliwą pasję łowiecką. Dla ostatniego właściciela z rodu Thunów, księcia Franza Antona (1890–1973), Christianenburg był w latach trzydziestych i czterdziestych XX wieku przede wszystkim letnią rezydencją.
Koniec wojny i strefa przygraniczna
Pod koniec wojny w 1945 roku oddziały armii Własowa splądrowały pałacyk i lasy. Majątek Thunów dostał się pod zarząd państwowy, rodzina musiała opuścić Czechy po ponad trzech stuleciach, a las i budynki przejęły państwowe przedsiębiorstwa leśne. W 1948 roku przebudowano dom gajowego. Na początku lat pięćdziesiątych granicę z NRD zaczęto pilnować ostrzej: Christianenburg znalazł się teraz w wojskowo kontrolowanej strefie przygranicznej i podupadał, prace leśne były dozwolone tylko pod nadzorem, a obwody łowieckie zlikwidowano – tak pozostało do 1966 roku.
Upadek i ocalenie
W latach siedemdziesiątych zrujnowany budynek częściowo naprawiono, aby przedsiębiorstwa leśne mogły go wykorzystywać na uroczystości; na początku lat dziewięćdziesiątych nastąpiły kolejne przebudowy. W 2009 roku spółka Kristin Hrádek kupiła posiadłość od czeskich Lasów Państwowych (Lesy ČR) i kazała ją z szacunkiem odnowić w pierwotnej formie – dziś mieści się tu restauracja z dziczyzną, która w 2016 roku zajęła drugie miejsce w czeskim przewodniku restauracyjnym „Maurerův výběr Grand Restaurant”. Tom i Katrin gorąco ją polecają.
Pasujące wędrówki
Stan na: 10/2026
Proszę pytać TOURstena dalej
TOURsten chętnie opowie Państwu więcej, znajdzie odpowiednią wędrówkę i zaplanuje z Państwem dzień urlopu – bezpłatnie i w siedmiu językach.
Zapytaj TOURstena