Deutsch · English · Français · Čeština · Nederlands · Polski · Italiano
Bad Schandau – sagen
Sage
Rond Bad Schandau vertelde men elkaar bijzonder veel sagen – over de betoverde slotjonkvrouw in de slotput, over een vurige hond die ooit een wrede ridder uit het geslacht Berka van Dubá zou zijn geweest, over de zingende rots bij Postelwitz en zelfs twee verhalen over waar de naam Schandau vandaan komt.
Sage De slotjonkvrouw
Op de Schlossberg boven Schandau ligt een half dichtgestorte put van de oude burcht. Daar verscheen op een zondag in maart aan een vrome kleermakersgezel een beeldschone jonkvrouw in oude klederdracht: al 500 jaar was ze betoverd, en alleen vandaag kon hij haar verlossen – hij moest op Goede Vrijdag terugkomen en haar, hoe ze er dan ook uitzag, driemaal kussen. Op Goede Vrijdag kronkelde bij het luiden van de middagklok een groenglanzend monster met een paddenkop uit de put. De kleermaker riep “Alle goede geesten!” en rende weg – en met een klaagkreet zonk zij weg voor nog eens 500 jaar. Daarna ging hij elke Goede Vrijdag naar boven; daar vond men hem op een dag als oude man dood bij de put.
Sage De vurige hond
Elke nacht om twaalf uur zou een pikzwarte, ruigharige hond met vurige ogen van de oude burcht op de Schandauer Schlossberg door de Zaukengrund tot in het Kirnitzschtal en terug zijn gelopen. Men zei dat het de betoverde ridder Birk van Duba was, die tijdens een hongersnood de bedelende armen met honden van zijn burcht had laten verjagen. Pas rond 1700 werd hij verlost door een meisje, Anna Büttner: ze zat ’s nachts bij het graf van haar vader toen de hond naast haar kwam liggen – en in plaats van weg te lopen, aaide ze hem. Toen sprong hij kwispelend om haar heen, likte haar hand en werd nooit meer gezien.
Sage De Singestein bij Postelwitz
Een herder uit Pirna zag aan de overkant bij Postelwitz een meisje haar geiten hoeden; hij speelde op de schalmei, zij zong erbij. Voortaan zwom hij elke maannacht door de Elbe naar haar toe, op de rots. Op de avond voordat hij om haar hand wilde vragen, kwam hij niet – de Elbe had hem gehaald. Om middernacht verscheen zijn gedaante aan haar en vroeg hij haar haar lied nog één laatste keer te zingen; toen vervloeide hij in de mist, en het meisje viel op de rots in slaap, om nooit meer wakker te worden. Bij volle maan zou men nog altijd klaagtonen van de “Singestein” horen.
Sage Waar de naam Schandau vandaan komt
Maar liefst twee sagen verklaren de naam, en geen van beide is vleiend. Volgens de ene doorstak een graaf van Camenz in het Kirnitzschtal een verraderlijke ridder en riep verontwaardigd: “Dood en schande – Schandaue zal deze plek heten!” Volgens de andere reed een prinses uit Meißen stroomopwaarts langs de Elbe, vond de plek bij de monding van de Kirnitzsch lieflijk en vroeg de mensen naar de naam. Die klonk zo lelijk dat ze “Foei, schande!” riep en verder reed. Meiche merkte al op dat het eerste verhaal uit een roman uit 1835 stamt.
Passende wandelingen
- Eine Etappe auf dem Forststeig
- Auf schmalen Wegen zum Kohlbornstein
- Schrammsteine
- Affensteine
- Rundweg um den Kurort Gohrisch
- Malerweg, Etappe 4: Altendorf bis Neumannmühle
- Malerweg, Etappe 5: Neumannmühle bis Schmilka
- Malerweg, Etappe 6: Schmilka bis Kurort Gohrisch
Stand: 09/2026
Vraag TOURsten verder
TOURsten vertelt u graag meer, vindt de juiste wandeling en plant samen met u uw vakantiedag – gratis en in zeven talen.
TOURsten vragen